23 Ιαν 2017

Τα ματόκλαδά σου... (Το Μινόρε της αυγής) Τα αλητάκια της ανθρωπιάς


Τα ματόκλαδά σου θέλω - Πάνω στα ματόκλαδά σου
Τα αλητάκια της ανθρωπιάς - Ν. Λυγερός

Επιμέλεια: Σ. Ντρέκου

Πάνω στα ματόκλαδά σου
έγραψα τις σκέψεις μου
για να μην ξεχάσεις
ούτε την αγάπη μου
ούτε το πάθος μου
κι αν κάποτε τα γέρνεις
τότε διαβάζεις γραμμές
που άφησα για σένα
σ’ ένα ακίνητο καράβι.


Τα ματόκλαδά σου λάμπουν, 
Το Μινόρε της αυγής.

Η ταινία δεν παίχτηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1961.
Την απέρριψε η Προκριματική Επιτροπή λόγω χασικλίδικων τραγουδιών.
Στη συνέχεια την απέρριψε και η Δευτεροβάθμια επιτροπή.

Είδος: Μυθοπλασία. Διάρκεια: 6'. Χρώμα: Ασπρόμαυρο Γλώσσα: Ελληνικά. Παραγωγή: 1961,
Σκηνοθεσία/Σενάριο/Παραγωγή: Κώστας Φέρρης, (βασισμένη στο τραγούδι του Μάρκου Βαμβακάρη)

Ακούγονται τα τραγούδια:
1. Μινόρε της αυγής του Σπύρου Περιστέρη
2. Τα ματόκλαδά σου λάμπουν του Μάρκου Βαμβακάρη
Τραγουδά ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης
Ηθοποιοί: Σοφία Σφακιανάκη, Ανέστης Βλάχος, Σάββας Καλατζής, Ιωάννα Κορομπίλη


Τα ματόκλαδά σου θέλω
για να δω τον κόσμο
όπως τον βλέπεις
και να μας αγγίξει
η ίδια ομορφιά
που σε έπλασε
μια μέρα στην Κέρκυρα
για να δεις τους Παξούς
και να φτάσεις στην Ήπειρο
για να δέσει το κράμα
που συνάντησα
ένα καλοκαίρι στην Εύβοια
σ’ ένα κόκκινο σπίτι
σαν μια παπαρούνα
στον παράξενο κάμπο
της ζωής των σκέψεων
που αναζητούν
το άλλο κόκκινο
με τη θυσία τους
για να υπάρχει
μέσα στα μάτια
η αγάπη μας.


Τα αλητάκια της ανθρωπιάς

Βλέπουμε ένα παραδοσιακό καφενείο κι ακούγεται ένα μπουζούκι να παίζει το τραγούδι: Ένας αλήτης πέθανε. Όταν ανοίγει εντελώς η σκηνή, βλέπουμε έναν οργανοπαίκτη στη γωνία. Πριν τελειώσει καλά καλά, εισέρχεται στο καφενείο μία ομάδα άτακτων παιδιών.

Αλέξανδρος: Πού θα παίξουμε σήμερα;
Ευτύχης: Δείχνοντας ένα τραπέζι στο κέντρο. Σ' αυτό, σ' αυτό.
Kλάους: Κάθομαι εδώ!
Γιάννης: Πάλι;
Άννα: Αφού του φέρνει γούρι…
Φιορέλα: Αφού δεν παίζετε με λεφτά… Τι πειράζει;
Κώστας: Επειδή δεν πειράζει, το λέει! Γελάνε όλοι. Γιατί αν πείραζε, θα σου έλεγα εγώ…
Δέσποινα: Ακόμα να φτάσουν οι άλλοι…

Έρχονται δύο παιδιά επιπλέον. 

Μανώλης: Φτάσαμε!
Ερμής: Κι εσείς μάς ψάχνετε;
Αλέξανδρος: Ποιος άλλος σας ψάχνει;
Μανώλης: Η κακούργα η κοινωνία!
Ερμής: Πάψε, Μανώλη!
Μανώλης: Μα…
Κλάους: Τι έγινε, παιδιά;
Ερμής: Παραλίγο να μας πιάσουν!
Γιάννης: Ποιοι;
Ερμής: Τα όργανα!
Μανώλης: Οι τσιτσιφιόγκοι…
Άννα: Μα τι κάνατε;

Ο οργανοπαίχτης αρχίζει να παίζει: Που ‘σαι Θανάση; τραγουδάει και τα παιδιά του συνοδεύουν το ρεφραίν. 

Φιορέλα: Πάλι παίζετε Θανάση !
Ερμής: Η παράδοση, παράδοση !
Κωστής: Καλά κάνουν! Εδώ παίζει όλη η κοινωνία μαζί μας κι οι άλλοι δεν λένε τίποτα.
Άννα: Μήπως τα παραλέτε;
Ερμής: Δεν έχουμε τέτοιες πολυτέλειες! Η πιάτσα είναι πιάτσα κι ας λέει η κοινωνία.
Μανώλης: Μας έλειπε ο Θανάσης!
Αλέξανδρος: Έτσι είναι οι φίλοι! Λοιπόν, παίζουμε;
Ερμής: Βέβαια. Φέρτε τράπουλα!
Μανώλης: Θα παίξουμε με την τύχη μας!
Ερμής: Στη μνήμη του Θανάση.
Μανώλης: Που πέθανε για μας…
Αλέξανδρος: Δεν ήξερε να κάνει και τίποτα άλλο. Γέλιο.

Κάθονται όλοι γύρω απ' το τραπέζι. Τα κορίτσια πάνε προς τον οργανοπαίχτη. 

Κλάους: Αφού ξέρετε ότι δεν δέχεται παραγγελίες.
Γιάννης: Κάνει πάντα ό,τι γουστάρει!

Ο οργανοπαίχτης κάνει νόημα με το κεφάλι. 
Και μιλιά δε βγάζει.

Κωστής: Έτσι είναι οι βουβοί!
Αλέξανδρος: Δεν είναι βουβός, απλώς αποφάσισε να ζήσει με τη σιωπή του.
Κωστής: Μα είναι ζωή αυτό;
Φιορέλα: Αυτό είναι ζωή! Όλα τα άλλα είναι εξάρτηση!

O μουσικός αρχίζει να παίζει το Άπονη ζωή. 

Μανώλης: Και τώρα πώς θα παίξουμε με τέτοιο κομμάτι;
Αλέξανδρος: Δεν αλλάζουν τα χαρτιά!
Ερμής: Κι αν η τράπουλα είναι σημαδεμένη; 
Αλέξανδρος: Πάντα είναι! Απλά, ποιος το προσέχει; 
Κλάους: Και πώς θα σπάσουμε πλάκα;
Αλέξανδρος: Όπως κάνεις από παιδί.
Άννα: Δεν θα το αντέξω αυτό!
Γιάννης: Κι εμείς να κάνουμε ό,τι γουστάρουμε! Στο κάτω κάτω της γραφής, η φτώχεια δεν αλλάζει.
Κλάους: Σωστά!
Μανώλης: Έτσι μπράβο παιδιά!
Ερμής: Τι σου κάνει η σιωπή!
Μανώλης: Κι η μουσική!
Φιορέλα: Κερνάμε εμείς!
Μανώλης: Τι πράγμα; Κερνάνε οι γυναίκες;
Ερμής: Αυτές δεν είναι..
Μανώλης: Τι;
Ερμής: Καρακάξες! Ας μας κεράσουν!
Μανώλης: Εντάξει, εντάξει!
Άννα: Έψα για όλους!
Μανώλης: Κοίτα λεβεντιά οι γυναίκες!
Αλέξανδρος: Πάλι καλά που έχουμε κι αυτές…
Γιάννης: Γιατί;
Αλέξανδρος: Αδέλφια θέλουμε, όχι αδελφές. Αμάν πια. Αλλιώς, ποιος θα κρατά τον μπαγλαμά;

Ο μουσικός αρχίζει Τα ματόκλαδά σου λάμπουν.

Φιορέλα: Αυτό είναι για μας!

Τα κορίτσια αρχίζουν να χορεύουν. Και τα αγόρια σηκώνονται από το τραπέζι αφήνοντας την τράπουλα. 

Μανώλης: Τι σου κάνουν οι γυναίκες!
Γιάννης: Δείχνουν το παράδειγμα… σε μια κοινωνία του κουτσομπολιού και της παρέας.
Κωστής: Δεν είναι λίγο βαρύ αυτό;
Γιάννης: Άλλο είναι βαρύ… Αλλά άστο… Δεν βλέπεις τι κάνουν με την πατρίδα μας;
Κωστής: Και τι κάνουν με την πατρίδα;
Γιάννης: Μπερδεύουν ακόμα και τις βούρτσες. Τουλάχιστον με τις γυναίκες δεν ψαχνόμαστε.
Κωστής: Έχεις δίκιο… Ειδικά στις διεθνείς σχέσεις.
Αλέξανδρος: Νομίζουν ότι τρώμε κουτόχορτο.
Κλάους; Αλλά εμείς δεν μασάμε!

Ερμής: Είμαστε τα αλητάκια της ανθρωπιάς! 

Σοφία Ντρέκου / Νίκος Λυγερός Λόγοι
Κείμενα/Ποίηση: Opus of N. Lygeros

Δείτε και...

Συνομιλίες FB
Aggelos Aslanidis: Δώσε μου τα ματόκλαδά σου να τα βάλω στα μαύρα πλήκτρα του ακορτεον, για να παίζω γυρολόγος στα χωριά, στα πανηγύρια το ''Σ' αγαπώ γιατί είσαι ωραία'' τα ''Κύματα του Δούναβεως'' για να ακούν οι ερωτευμένοι αύριο του Αγίου Βαλεντίνου και συ να βλεπεις ποσο νοσταλγικά αγκαλιάζονται.... 13 Φεβρουαρίου στις 7:32 π.μ.

Σοφία Ντρέκου: Οι ποιητικοί σας σχολιασμοί κ. Aggelos, ''νοσταλγικά αγκαλιάζουν'' τις εργασίες μου, όταν τους δίνουν χρωματιστό και μουσικό τόνο, τις αναβαθμίζουν στα αγαπημένα ακούσματα ενός ακορντεόν! 13 Φεβρουαρίου στις 4:16 μ.μ.


υιος ασωτος(Sotirios Laliotis): ...Μια φυσαρμόνικα, το σιάξιμο των χειλιών σε σφύριγμα, σύνθημα και κάλεσμα συνάμα, σε πανηγύρι όπου τραγούδι και χορός, κάνουν τον χάροντα να τρέμει και αυτόν τον αντικείμενο να σκέπτεται και να παρακαλεί.... Θεέ μου τι άλλο να τους κάμω... 13 Φεβρουαρίου στις 4:26 μ.μ.

Aggelos Aslanidis:  ΝΑ Μ' ΑΓΑΠΑΣ (φυσαρμόνικα) - YouTube





Σοφία Ντρέκου: Μια φυσαρμόνικα στο φεγγαρόφωτο με θέα το νοσταλγικό υδάτινο ηλιοβασίλεμα, κάνουν τον χάροντα να τρέμει στης λυγερής το πέρασμα, χορεύοντας στα κύματα την μακραίωνη πορεία χωρίς την ψυχοφθόρα αναμονή του τέλους. Μια φυσαρμόνικα που κλαίει - Δήμος Μούτσης - YouTubeυιος ασωτος (Sotirios Laliotis), Σωτήρη μου, αν δεν μου γράψει η γλαφυρή πένα σου σε τέτοιες λογοτεχνικές αναφορές μου, κάτι μου λείπει. 13 Φεβρουαρίου στις 4:53 μ.μ.






Konstantinos Konstantinidis: Περίφημο!!! Εξαίρετος ο Λυγερός. Και τι να πω για τον 26χρονο τότε δάσκαλο και ερευνητή του ρεμπέτικου Κώστα Φέρρη και την ταινιούλα που είδα με τον αξέχαστο Ανέστη Βλάχο και την εκπληκτικής ελληνικής ομορφιάς Σοφία Σφακιανάκη. Δεν ξέρω αν αυτό που είδα είναι ολοκληρωμένο ή είναι απόσπασμα;;;; 4 Φεβρουαρίου στις 8:17 μ.μ.

Σοφία Ντρέκου: Konstantinos, ολόκληρη η ταινία μικρού μήκους. Διάρκεια: 6' 17 Αυγούστου 2017 στις 12:00

Δεν υπάρχουν σχόλια: