25 Ιουλ 2013

Ο θάνατος του ονείρου - Όλοι οι σταυροί έχουν το ίδιο βάρος

Φωτογραφία από την Γιαλούσα του 1928 

Όλοι οι σταυροί έχουν το ίδιο βάρος 
Ο θάνατος του ονείρου Ν. Λυγερός 
Επιμέλεια Σ. Ντρέκου
Ο θάνατος του ονείρου

Στη Γιαλούσα*, μια μάνα με το παιδί της κοιτάζουν το χωριό...

Αγάθη: Μην αργήσεις να πεθάνεις...
Γιάννης: Γιατί να πεθάνω μάμμα;

Αγάθη: Ο θάνατος δεν πονά... Χρόνος. Ποτέ δεν πρέπει ν’ αργείς!
Γιάννης: Μας περιμένει κάποιος;

Αγάθη: Δεν μας περιμένει κανείς. Απλώς δεν πρέπει να περιμένουν οι άλλοι...
Γιάννης: Τι περιμένουν οι άλλοι από μας;

Αγάθη: Το θάνατό μας.
Γιάννης: Μόνο αυτό;

Αγάθη: Τίποτε άλλο... Βέβαια θα προτιμούσαν...
Γιάννης: Χαρούμενος. Τι πράγμα;

Αγάθη: Να μην υπάρχουμε καν! Χρόνος. Όμως αυτό το χώμα είναι δικό μας...
Γιάννης: Γιατί να μην έχουμε το δικαίωμα να ζήσουμε πάνω στη γη μας;

Αγάθη: Γιατί είναι μικρή... Λένε ότι δεν υπάρχει χώρος για μας.
Γιάννης: Γι’ αυτό είμαστε μόνοι τώρα;

Αγάθη: Πάντα είμαστε μόνοι μόνο που τώρα το βλέπουμε.
Γιάννης: Εσύ άργησες να πεθάνεις μάμμα;

Αγάθη: Ναι παιδί μου, άργησα.
Γιάννης: Άργησες για μένα; Επειδή έφυγε ο μπαμπάς;

Αγάθη: Ο μπαμπάς δεν έφυγε... Τον βοήθησαν να φύγει.
Γιάννης: Μόνο εμείς ξέρουμε που είναι;

Αγάθη: Ναι, όλοι οι άλλοι νομίζουν ότι τον σκότωσαν...
Γιάννης: Ξέρεις στην αρχή κι εγώ νόμιζα ότι τον σκότωσαν...

Αγάθη: Μα γιατί;
Γιάννης: Τον έβλεπα στα όνειρά μου... Χρόνος. Κάποτε τον είχαν θάψει ως το λαιμό στην ακρογιαλιά κι αυτός προσπαθούσε να μου μιλήσει...

Η Αγάθη αρχίζει να κλαίει μα δίχως να το δείχνει στο Γιάννη.

Αγάθη: Αγάπη μου, το θυμάσαι... Αλλάζοντας ύφος. Κι ύστερα;
Γιάννης: Δεν υπήρχε ύστερα... Έβλεπα πάντα το ίδιο όνειρο...

Αγάθη: Πρώτη φορά μου λες γι’ αυτό το όνειρο...
Γιάννης: Στην αρχή δεν ήξερα ότι ήταν όνειρο...

Αγάθη: Και πότε το κατάλαβες;
Γιάννης: Όταν άκουσα τα λόγια του...

Αγάθη: Τι σου είπε;
Γιάννης: Φύγε, Αγάθη, φύγε... Χρόνος. Αν δεν ήταν όνειρο θα έλεγε Γιάννη...

Η Αγάθη δεν μπορεί να κρατηθεί πια.

Αγάθη: Μα πως είναι δυνατόν; Χρόνος. Δεν είχες γεννηθεί ακόμα...
Γιάννης: Πάντως έμοιαζε του μπαμπά...

Αγάθη: Αφού ποτέ δεν τον είδες, πώς ξέρεις;
Γιάννης: Έτσι ήταν στις φωτογραφίες.

Αγάθη: Οι φωτογραφίες...
Γιάννης: Κι εφόσον ο μπαμπάς δεν είχε τάφο δεν μπορούσε να είχε πεθάνει...

Αγάθη: Έλα κοντά μου Γιάννη... Τον αγκαλιάζει δυνατά.
Γιάννης: Μια μέρα θα ήθελα να πάμε εκεί που είναι...

Αγάθη: Ότι ποθείς αγάπη μου...
Γιάννης: Νομίζω ότι ήξερε για μένα...

Αγάθη: Ναι, ήξερε... Αυτός διάλεξε τ’ όνομά σου...
Γιάννης: Ξέρεις μου λείπει...

Αγάθη: Κι εμένα μου λείπει...
Γιάννης: Όταν τον έβλεπα στο όνειρό μου, ήθελα να τον φιλήσω...

Αγάθη: Κι εγώ... Σιωπή.
Γιάννης: Μάμμα, θ’ αργήσουμε ακόμα;

Αγάθη: Όχι, σε λίγο φθάνουμε...



Βίντεο: «Ν. Λυγερός - Ο θάνατος του ονείρου»
Ερμηνεία: Αφηγητής: Μ. Χρήστου,
Αγάθη: Κ. Σταμπολίδου, Γιάννης: Ν. Λυγερός









Όλοι οι σταυροί έχουν το ίδιο βάρος

Όταν μια μάζα ανθρώπων ζει υπό κατοχή και θεωρεί ότι δεν μπορεί να αντισταθεί στον κατακτητή της κοιτάζει μόνο και μόνο τις εσωτερικές διαμάχες δίχως να συνειδητοποιήσει ότι προέρχονται από την ύπαρξη της εισβολής και όχι από την αδυναμία των ανθρώπων. Ο καθένας κοιτάζει το προσωπικό του συμφέρον κι έχει τη δική του άποψη για την κατάσταση που αντιμετωπίζει. Από την άλλη ο εισβολέας γνωρίζοντας αυτά τα δεδομένα στηρίζει με τα δικά του μέτρα αυτή την αρνητική ψυχολογία και παίρνει πρωτοβουλίες που ενισχύουν τα αισθήματα που μειώνουν τη μάζα. 
  • Στην περίπτωση της Κύπρου, δύο είναι τα στίγματα που αγγίζουν τη μάζα: η προσφυγιά και η θρησκεία. 
Το πρώτο στίγμα είναι οικονομικό και το δεύτερο ηθικό. Το θέμα της προσφυγιάς έχει διαμορφώσει ριζικά την κυπριακή νοοτροπία. Είναι τόσο έντονο που οδηγεί συχνά σε ακραίες καταστάσεις όπως το έδειξαν τα πρόσφατα γεγονότα με τις αιτήσεις. 
  • Το υπόβαθρο της Κύπρου όσον αφορά στην προσφυγιά είναι χωρισμένο στα δύο: εκείνοι που έχασαν τη γη τους κι εκείνοι που δεν την έχασαν. 
Και από αυτό το σημείο αρχίζουν οι εσωτερικές διαμάχες. Οι μεν κοιτάζουν μόνο τον πόνο τους, οι δε τα ωφελήματά τους. Και για τους δύο είναι θέμα αποκλειστικότητας. Οι πρώτοι θεωρούν ότι οι δεύτεροι δεν μπορούν να καταλάβουν τον πόνο τους και οι δεύτεροι βλέπουν μόνο τα οικονομικά μέτρα που έλαβε η κυβέρνηση. Στην πραγματικότητα τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. 

Οι άνθρωποι που υποφέρουν είναι παντού όπως και αυτοί που ζουν μες στη φτώχεια. Τα μέτρα της κυβέρνησης πρέπει να είναι πάντα γενικά. Αλλιώς τα ίδια μέτρα προκαλούν προβλήματα. Και για να γίνει λαός η μάζα πρέπει να καταλάβει ότι την πληγή της κατοχής την έχει πάνω της όλη η Κύπρος κι όχι μόνο ένα μέρος της. Το σύνθημα δεν ξεχνώ είναι για όλους ή για κανέναν. Είμαστε όλοι λαβωμένοι άσχετα αν διαφέρει ο τρόπος. 

Το δεύτερο στίγμα αφορά στη θρησκεία. Κι ενώ ξέρουμε ότι είναι αναμενόμενο από τον αντίπαλο να θέλει να σπάσει το μέτωπό μας, η φυσιολογική μας τάση είναι να βλέπουμε μόνο τις διαφορές μας και όχι τα κοινά σημεία. Το βλέμμα της Τουρκίας έχει δημιουργήσει το δόγμα της διαφοράς. Δεν κοιτάζουμε το λαό μας μ’ έναν ενιαίο τρόπο. Βλέπουμε τους ελληνοκύπριους, τους μαρωνίτες, τους λατίνους, τους αρμένιους και τους τουρκοκύπριους κι ακούμε τις θρησκείες. Ο κατακτητής μας σταύρωσε και κοιτάζουμε αν τα καρφιά πονούν με τον ίδιο τρόπο. Κουβαλούμε όλοι ένα σταυρό μα κοιτάζουμε το βάρος των άλλων. 


Το κατοχικό καθεστώς για να αποδείξει ότι το πρόβλημα της Κύπρου είναι η ρωμιοσύνη ανέπτυξε μια αποτελεσματική προπαγάνδα με τους μαρωνίτες. Τους χρησιμοποίησε για να δείξει στη διεθνή κοινότητα ότι τα είχε καλά μαζί τους. Κι εμείς τους βοηθήσαμε στιγματίζοντας την ίδια μας πληγή. Στην πραγματικότητα τα νεκροταφεία τους είναι στην ίδια κατάσταση με τα άλλα. Δεν υπάρχει διαφορά παρά μόνο στο δόγμα που μας επέβαλαν.

  • Όλοι μιλούμε για τον Κορμακίτη όπως για το Ριζοκάρπασο. Μα δεν είναι τα μόνο χωριά που είναι εγκλωβισμένα. Η Καρπάσια μ’ έναν από τους παλαιότερους σταυρούς της ανθρωπότητας σβήνει όπως η Αγία Τριάδα, το ζωντανό νεκροταφείο μας. Ο Ασώματος είναι δύο φορές εγκλωβισμένος κι αν δεν υπήρχαν οι ασωματοφύλακες της μνήμης, οι τέσσερις γιαγιάδες να προστατεύσουν το χωριό τους που πεθαίνει μέσα σ’ ένα στρατόπεδο, η γη μας θα το είχε ξεχάσει όπως την Αγία Μαρίνα, όπως τη Γιαλούσα. 
Τώρα αρχίζει η πάλη της μνήμης εναντίον της λήθης και πρέπει όλοι μαζί να σηκώσουμε τον ίδιο σταυρό. Η μοίρα μας θέλησε να μας δοκιμάσει και την αξία μας θα μας τη δώσει ο αγώνας μας. Κι αν αυτός είναι Γολγοθάς για πολλούς δεν πρέπει να ξεχάσουμε ότι δεν υπάρχει ανάσταση δίχως σταύρωση. Αυτό μας διδάσκει η θρησκεία μας.

Σοφία Ντρέκου / Νίκος Λυγερός Λόγοι
Κείμενα/Ποίηση: Opus of N. Lygeros

Δείτε και...

Η Γιαλούσα (τουρκ: Yeni Erenköy) ή Αιγιαλούσα είναι κατεχόμενο χωριό της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Το κατεχόμενο χωριό Γιαλούσα στη χερσόνησο της Καρπασίας


Διάλεξη του Νίκου Λυγερού με θέμα: "EuroAsia Interconnector -Στρατηγική και ενεργειακή Κύπρος". "Βιβλιοπωλείον Γιαλούσα", Έκτωρος 42, μέσα στο Εστιατόριο «Αιγαίον» πλησίον Πύλης Αμμοχώστου, Λευκωσία. Κύπρος. Τετάρτη 20 Ιανουαρίου 2016

οι δύο εκκλησίες του Αγίου Θέρισσου ή Θύρσου με το σπήλαιο και το θαυματουργό αγίασμα πλησίον στα κατεχόμενα χωριά Γιαλούσα και Αγία Τριάδα Καρπασίας, Αμμόχωστος !!!! Επίσκοπος Καρπασίας 3ος. Κύπρος η αγία νήσος!!!

ένα πολύ μικρό ''εκκλησάκι'' αφιερωμένο στον Άγιο Γεώργιο στο κατεχόμενο χωριό Αγία Τριάδα Γιαλούσας στην Καρπασία Αμμόχωστο. Κύπρος η αγία νήσος !!!!


εκπομπή: «Με το Φακό του Hellenic TV» στην οποία θα σας παρουσιάσει τη χοροεσπερίδα που διοργάνωσε ο σύνδεσμος Γιαλούσας Αγίας Τριάδας και Μελάναργας.

Δεν υπάρχουν σχόλια: